Girişimcilikte Temel Kavramlar

İşletme; insan ihtiyaçlarını karşılamak için, sınırlı üretim faktörlerinin sistemli ve uyumlu biçimde bir araya getirildiği, azami kâr elde etmek amacıyla üretim sürecinden geçirilerek iktisadi mal veya hizmete dönüştürüldüğü ve/veya pazarlandığı, bir katma değerin oluşturulduğu ekonomik, hukuki, teknik ve aynı zamanda sosyal bir birim, biçiminde tanımlanabilir.

İşletmecilik, işletme kurulması, işletmeye ilişkin uygulamaların gerçekleştirilmesi, temel yönetsel ve diğer işletme fonksiyonlarının yerine getirilmesi ile ilgili faaliyetlerin tamamıdır.

Girişimci veya müteşebbis, mal veya hizmet üretmek/pazarlamak üzere kâr/zarar riskini göze alarak sahip olduğu sermayeyi yatırıma dönüştüren kişidir. Israel M. Kirzner, girişimciyi “başkalarının algılayamadığını algılayan ve bu sezgiye göre hareket eden kişi” olarak tanımlamıştır.

Girişimcilik ise; bir işletmenin kurulması, yönetsel süreçlerin işletilmesi, üretim ve pazarlamaya yönelik tüm risklerin üstlenilmesi gibi, bir işin kurulması ve yürütülmesine ilişkin faaliyetler bütünü olarak tanımlanmaktadır.

Başlangıçta girişimcilik, kişilerin kendi sermayeleri ile iş kurması olarak algılanıyordu. Adam Smith ve erken dönem İngiliz klasik iktisatçıları, girişimciye tüm ekonomik aktivitelerde oldukça önemsiz bir rol vermişlerdir. Klasik İktisatçılar girişimciyi; “bir lider veya bir yönetici” olarak değil, sadece “kapital sağlayan bir kişi” olarak görmüşlerdir. Buna göre bir kişi veya grup, sistem kapsamında önemliydi. Girişimciliğin niteliklerindeki değişim, aynı zamanda girişimcinin ekonomik değerini ve dolayısıyla toplumdaki önemini artırmıştır. Bunun yanı sıra, arz fonksiyonu ekonominin lokomotifi olarak görülüyor; “ne üretirsem satarım” ilkesi içerinde, talebin ön plana çıktığı bir girişimcilik türü oluşturulamıyordu.Sanayileşme süreci ile birlikte girişimci insan tipi bambaşka nitelikler kazanmaya başladı. Girişimciliğin niteliklerindeki bu değişim, aynı zamanda girişimcinin ekonomik değerini ve dolayısıyla toplumdaki önemini artırmıştır. Nitekim bu gelişmenin sonucu olarak genel ekonomide de girişimcilik bir üretim faktörü olarak kabul edilmeye başlanmıştır.

Fırsat girişimciliği temelde, pazardaki mevcut fırsatları görerek ya da potansiyel fırsatları sezinleyerek, mevcut olan bir mal veya hizmeti pazara sunmaktır.

Yenilikçi girişimcilik, yeni bir fikir veya buluşu ya da mevcut olan bir mal veya hizmetin dizayn, fiyat, kalite gibi yönlerden iyileştirilerek pazara sunulmasıdır.

Takipçi girişimcilik, piyasadaki gelişmeleri izlemekle yetinen, bu gelişmelere göre davranan, yenilik yapan girişimcilerin yolundan gitmeyi içeren girişimcilik türüdür.

Çağdaş bir girişimcinin yerine getirmesi gereken fonksiyonlar şöyle sıralanabilir ; Yeni mal veya hizmet üretmek, yeni üretim yöntemleri geliştirmek ve uygulayabilmek, endüstride yeni organizasyonlar kurma, yeni pazarlara ula, hammaddelerin ve benzeri maddelerin sağlanabileceği yeni kaynaklar bulmak

Girişimcinin başlıca amaçları şunlardır: işletmenin stratejisini belirleme, yönetim ve organizasyon politikalarını belirleme, üretim faktörlerini temin ederek üretim faaliyetine geçme, yeni mal ve hizmetler bulma, yeni üretim yöntemleri, dağıtım kanalları araştırma, çevreyi takip etme, teknolojideki değişme ve gelişmeleri üretim sürecine uygulayabilme.

Her bir girişimci, girişimcilik fonksiyonlarını yerine getirmek üzere bir girişimi başlatmalı, bu temel beklentileri karşılayacak organizasyonlar kurmalıdır.